Jacques André, Επιμέλεια: Αθανάσιος Αλεξανδρίδης      Η θηλυκή καταγωγή της σεξουαλικότητας

Αν το έργο του Φρόυντ είναι ένα τεράστιο πλατύ ποτάμι που τροφοδοτείται από πολλούς κλάδους, με κυριότερους την κλινική πρακτική του και τη σχέση του με τον πολιτισμό, αν τα έργα της Μέλανι Κλάιν, του Ζακ Λακάν, του Ζαν Λαπλάνς αποτελούν σπουδαίο δίκτυο παραποτάμων που φέρνουν (ή κλέβουν;) νερό από το φροοϋδικό ρεύμα, αν το κίνημα των φεμινιστριών ψυχαναλυτριών συχνά γίνεται ορμητικός χείμαρρος, αν η καθημερινή κλινική και θεωρητική πρακτική ενός αιώνα ψυχανάλυσης έδωσε ένα περίπλοκο και πολύπλοκο σύστημα αρδεύσεων, φραγμάτων, στεγανών, καναλιών, τότε, χρειάζεται ένας καλός πλοηγός για να ταξιδέψει κανείς σ' αυτό το πλατύ ποτάμι χωρίς να χαθεί. Ειδικότερα, αν θελήσει κάποιος να ανεβεί αντίστροφα το ρεύμα αναζητώντας τις θηλυκές πηγές της σεξουαλικότητας.
Χρόνια τώρα ο καθηγητής Ζακ Αντρέ κάνει αυτό το ταξίδι ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές άλλοτε με το πλοιάριο της αιμομιξίας, άλλοτε με το σκάφος της αδελφοκτονίας, άλλοτε με το σκάφανδρο της ψυχανάλυσης.
Το παρόν βιβλίο είναι σαν χάρτης των διαδρομών όπου σημειώνονται το αναμενόμενο έκδηλο αλλά και το αναπάντεχο λανθάνον. Το πρώτο είναι η επίσημη φροϋδική θεωρία σχετικά με τη γυναικεία σεξουαλικότητα, όπως αυτή προκύπτει εφαρμόζοντας το αξίωμα της πρωτοκαθεδρίας του φαλλού. Αν ο συγγραφέας έμενε σ' αυτό, το βιβλίο δεν θα ήταν παρά άλλη μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του θέματος. Επειδή, όμως αναζητεί το αναπάντεχο λανθάνον που είναι η υπόθεση της ανεξάρτητης -τουλάχιστον στην αρχή- έναρξης και οργάνωσης της γυναικείας σεξουαλικότητας πριν μπει στην τροχιά της επιθυμίας του φαλλού, το βιβλίο γίνεται ιδιαίτερο και, σχεδόν, μοναδικό στην αναζήτηση και στη σύνθεση που προτείνει.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

André Green, Επιμέλεια - Πρόλογος: Α. Αλεξανδρίδης         Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα στην τραγωδία

Αν ο λόγος της ψυχανάλυσης σκοπό έχει να δείξει τις κρυφές πτυχές του νοήματος, τότε αυτό το βιβλίο του André Green αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα του είδους. Με αφετηρία τη μελέτη του Οιδιπόδειου στην τραγωδία παρουσιάζει διεξοδικά και πρωτότυπα τη δυναμική των συνδέσεών του με το ναρκισσισμό, τον ευνουχισμό, το μαζοχισμό και τη διαστροφή. Ενσαρκώνοντας αυτές τις θεωρητικές και κλινικές απόψεις με ήρωες και καταστάσεις από την αρχαία τραγωδία (Ορέστεια, Βάκχες) και την κλασσική (Οθέλλος, Ιφιγένεια) αναλύει τις μεταλλάξεις της γραφής και της δομής των τραγικών θεμάτων (θυσία, φόνος, πάθος, ζήλεια, δικαιοσύνη, ταυτότητα) σε σημαντικότατες στιγμές του πολιτισμού (αρχαίοι τραγωδοί, Σαίξπηρ, Ρακίνας). Η συσχέτιση των εσωτερικών φαντασιώσεων με τις συμβολικές εγγραφές στην εικόνα και στη λέξη του ιδιωτικού και του κοινού λόγου επιχειρείται με την ανάλυση του μοντέλου της θεατρικής παράστασης.

Ο ψυχαναλυτικός, ο δραματολογικός και ο φιλοσοφικός στοχασμός συνθέτουν ένα κείμενο που αρχικά γραμμένο στα γαλλικά και μεταφρασμένο στα αγγλικά και στα πορτογαλικά, θεωρείται διεθνώς ως βασική αναφορά για τη θεώρηση των σχέσεων ψυχανάλυσης και θεάτρου.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Άννα Ποταμιάνου                                                                                                   Η ποίησις των ονείρων

Η ερμηνεία των ονείρων είναι κατά τον Φρόυντ η βασιλική οδός για την προσπέλαση του ασυνειδήτου. Όμως το όνειρο –τη θεωρία του οποίου συνέχισε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του να επεξεργάζεται ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης καθώς και άλλοι σημαίνοντες ψυχαναλυτές– είναι και ένα δίκτυο όπου σωματικές και ψυχικές διεγέρσεις, εικόνες, λέξεις, εμπειρίες σύγχρονες και διαχρονικές του ονειρευομένου βρίσκουν την εγγραφή τους σε πολλαπλά επίπεδα ψυχικής διεργασίας. Η Άννα Ποταμιάνου εξετάζει τις διαδικασίες οργάνωσης του ονείρου κατά την απρόσκοπτη όπως και τη διαταραγμένη ανέλιξη, φωτίζοντας τις σύγχρονες αντιλήψεις στην ψυχαναλυτική θεωρία και τεχνική.
Η Άννα Ποταμιάνου είναι διδάσκουσα ψυχαναλύτρια και συγγραφέας πολλών ψυχαναλυτικών βιβλίων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Οι διαδικασίες της σκέψης αποτελούν κεντρικό άξονα του έργου της.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Άννα Ποταμιάνου                                                                       Λόγος και Πράξις στην Ψυχανάλυση

Το βιβλίο «Λόγος και πράξις» αναπτύσσεται στον άξονα που οργανώνουν οι όροι του τίτλου, μείζονα άξονα της ψυχαναλυτικής συνθήκης αλλά και της έλλογης ζωής. Τα κείμενά του σηματοδοτούν ένα κύκλο ζωής. Η Άννα Ποταμιάνου, διδάσκουσα ψυχαναλύτρια της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας των Παρισίων (SPP) και της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας (ΕΨΕ), καταθέτει την προσωπική της εμπειρία και κατανόηση της ψυχαναλυτικής σκέψης και πρακτικής. Ερευνά τη δυσκολία και τη σημασία της ψυχανάλυσης μέσα και έξω από τους χώρους των ψυχαναλυτών καθώς, όπως γράφει η ίδια στον πρόλογο του βιβλίου «…το πώς λειτουργούν, το τι πιστεύουν και το πώς δρουν τα άτομα, καθορίζει εν πολλοίς το κοινό γίγνεσθαι». Ένα βιβλίο που ξεπερνά τα όρια του ψυχαναλυτικού χώρου και συνδιαλέγεται με τις Επιστήμες του Ανθρώπου και τη Φιλοσοφία.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Άννα Ποταμιάνου                                                     Μονοπάτια θανάτου, Στίξεις και αντιστίξεις

Στο βιβλίο αυτό η Άννα Ποταμιάνου,  διδάσκουσα ψυχαναλύτρια της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας των Παρισίων (SPP) και της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας (ΕΨΕ), υποστηρίζει ότι η Ψυχανάλυση ως θεωρία της σκέψης δεν ήταν δυνατόν να αγνοήσει το θεμελιακό πρόβλημα των σχέσεων του ανθρώπου με το θάνατο, όχι μόνον ως γεγονός βιολογικό , αλλά και ως βίωμα ψυχικό. Μέσα από τις πολεμικές καταστροφές, την τρομοκρατία κάποιων ιδεολογιών, τις εκρήξεις αυτοκαταστροφικών διαβημάτων, ο ψυχαναλυτικός λόγος ζήτησε να κατανοήσει το πώς ο ανθρώπινος ψυχισμός εργάζεται επί και από δυνάμεις που οι αρχαίοι φιλόσοφοι ονόμαζαν φιλία  και νείκος, δηλαδή από δυνάμεις που τείνουν στη σύνδεση των πραγμάτων και των οντοτήτων και από δυνάμεις αποσύνδεσης. Η σκληρότητα της τιμωρητικής διαστάσης μέσα μας που προσδιορίζεται από ασυνείδητες ενοχές, οι σαδομαζοχιστικές διαδικασίες, η δράση της αυτοκαταστροφικότητας, άλλοτε σιωπηλής και άλλοτε κραυγαλέας, έδειξαν στον S. Freud την αντινομία στην οποία υπόκειται ο ανθρώπινος ψυχισμός: διαδικασίες ζωής - διαδικασίες που αντιτίθενται στην ζωή. Το βιβλίο αναπτύσσεται σε αυτόν τον άξονα και μας καλεί να σκεφθούμε και πέρα από αυτόν.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Νίκος Νικολαΐδης, Επιμέλεια - Πρόλογος: Α. Αλεξανδρίδης           Γλώσσα, Ενόρμηση, Συμβολισμός

Κέντρο του ενδιαφέροντος του βιβλίου είναι η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη του ατόμου, η σχέση με το πρωταρχικό αντικείμενο – μητέρα και τον πατέρα ως εκπρόσωπο του κόσμου. Η παρουσίαση των απόψεων του συγγραφέα γίνεται με παράλληλο συνεχή κριτικό σχολιασμό των εγκυρότερων ψυχαναλυτικών θεωριών και κατά συνέπεια το βιβλίο αποτελεί μια καλή εισαγωγή σε ψυχαναλυτικές εργασίες άγνωστες στις χώρα μας κυρίως λόγω ελλείψεως μεταφράσεων.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Jean Laplanche, Επιμέλεια - Πρόλογος: Α. Αλεξανδρίδης  Ο Hölderlin και το ζήτημα του πατέρα

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά, ο Ζαν Λαπλάνς σημείωνε: Αυτό που έγραψα στις σελίδες αυτές θα το ξανάλεγα σίγουρα παραλλάσσοντας τους τόνους, αλλά με πολύ μικρές διαφορές. Το «ζήτημα του πατέρα» απέκτησε ευρύτερες διαστάσεις, έγινε πιο ουσιώδες και πιο ανθρωπολογικό, έγινε το «αίνιγμα του άλλου». Και μαζί μ’ αυτό πρόβαλε «ο άλλος του άλλου», αυτός ακριβώς που ο Λακάν ονόμαζε ανύπαρκτο. Γιατί ο άλλος δεν υφίσταται ως ετερότητα για το υποκείμενο, παρά μόνο σε σχέση με την ίδια την ετερότητα που εμπεριέχει: ο εσωτερικός του άλλος, το ανίκανο, όπως λέει ο Φρόυντ, να υπάρξει ασυνείδητο- και ο εξωτερικός του άλλος: ο ενήλικος των πρωταρχικών χρόνων. Αυτό ακριβώς αποτυπώνει, με τον δικό του τρόπο, ο Χαίλντερλιν, επιχειρώντας απελπισμένα να διατηρήσει ή να αποκαταστήσει, ενάντια στην επαπειλούμενη ολότητα, αυτό που υπάρχει μέσα στον εαυτό και του διαφεύγει αλλά και που συνεχώς έρχεται και ζητά την «μετάφρασή» του.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Stephen Aaron, Επιμέλεια - Πρόλογος: Α. Αλεξανδρίδης                                            Τρόμος επί σκηνής

Στο εξαιρετικό, και μοναδικό στη διεθνή ψυχαναλυτική βιβλιογραφία αυτό βιβλίο, ο Stephen Aaron μελετά το θέμα του τρόμου που κατακλύζει τους ηθοποιούς πάνω στη σκηνή. Γνωρίζει πολύ καλά το ζήτημα μια και ο ίδιος υπήρξε για πολλά χρόνια, παράλληλα, σκηνοθέτης θεάτρου, ψυχαναλυτής και καθηγητής στην περίφημη σχολή Juilliard.

Αν και η ψυχαναλυτική του προσέγγιση τον οδηγεί στο να ανιχνεύσει τους σκοτεινούς, παιδικούς και απωθημένους φόβους που ενεργοποιούνται, ο Stephen Aaron λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν τη συγκεκριμένη στιγμή που εκδηλώνεται ο σκηνικός τρόμος στον ηθοποιό. Θεωρεί ότι πρόκειται για συγκυρία των υπαρξιακών αγωνιών που είχε ως ενήλικας, των αγωνιών του όσον αφορά στην επάρκειά του στην υποκριτική τέχνη και των ιδιαιτεροτήτων που έχει ο ρόλος που καλείται να αντιμετωπίσει και να ενσαρκώσει.

Ο Stephen Aaron εκτιμά, και το δείχνει με μεγάλο αριθμό παραδειγμάτων, ότι ο σκηνικός τρόμος αποτελεί απαραίτητη κρίση στην πορεία ενός ηθοποιού (γι’ αυτό και συχνά έρχεται στο μέσον της καριέρας) η οποία, εφόσον ξεπεραστεί, αναβαθμίζει την υποκριτική του τέχνη και την αυτογνωσία του, άρα την τέχνη της ζωής.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, Επιμέλεια - Πρόλογος: Α. Αλεξανδρίδης                Ψυχανάλυση και Ομηρικά Έπη

Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται η ψυχαναλυτική ανάγνωση των ομηρικών επών και η κατάδειξη των θεμελιωδών εναρκτήριων ψυχικών κινήσεων του ομηρικού ανθρώπου. Βασιζόμενος σε πλήθος ομηρικών αποσπασμάτων, ο συγγραφέας αναλύει ψυχαναλυτικά, γλωσσολογικά και φιλοσοφικά τις ψυχικές διεργασίες που εκκινούν από τα πρωτόγονα συναισθήματα της έριδας και του χόλου για να οδηγήσουν στην εγκατάσταση των εννοιών του χώρου, του χρόνου και της δημιουργικότητας του λόγου χάρη στην αναγνώριση από τον άνθρωπο της θνητότητας του.

Η αφηγηματικότητα, η δημιουργικότητα και το τραγικό των ομηρικών επών φωτίζονται από τον πρωτότυπο λόγο του Κ. Αρβανιτάκη με τον τρόπο που, αν δεν ανακαλύπτει την ιστορία αυτής της φάσης της ανάδυσης του ελληνικού και του ευρωπαϊκού πνεύματος, σίγουρα προτείνει μια ενδιαφέρουσα ανακατασκευή του πλαισίου μέσα στο οποίο αυτή συντελέστηκε. Ένα βιβλίο που σίγουρα μας βγάζει από τα στερεότυπα με τα οποία έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τον ομηρικό κόσμο.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Ε.Γ. Ασλανίδης, Επιμέλεια - Πρόλογος: Α. Αλεξανδρίδης       Η Γυναίκα της Ζάκυνθος και η ποιητική διαφωνία

Το βιβλίο ανήκει στη μεγάλη φροϋδική παράδοση που συνεχίζεται έντονη μέχρι τις μέρες και που επιχειρεί τη συσχέτιση   της ψυχανάλυσης με τον πολιτισμό. Ο συγγραφέας δεν επιχειρεί μόνο μία προσωπική ανάγνωση του συνόλου του Σολωμικού έργου, αλλά επίσης συσχετίζει παραμέτρους του κειμένου της Γυναίκας της Ζάκυνθος, όπως ρόλος, θεατρικότητα, σκηνή, παράσταση, αναπαράσταση, όνειρο και παραλήρημα, με τις αντίστοιχες έννοιες μέσα στην άσκηση της ψυχανάλυσης. Το έργο του Ε.Γ.Ασλανίδη με τρόπο δυναμικό και πρωτότυπο τροφοδοτεί τον διάλογο ανάμεσα στην ψυχανάλυση και στην ποιητική.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Σωτήρης Μανωλόπουλος                                                                                 Η τραγική ανάγνωση της ιστορίας

Οι θεσμοί στοιχειώνονται από τις σκιές της κληρονομιάς μας. Οι σκιές της κληρονομιάς είναι μεταβολικά κατάλοιπα των μετασχηματισμών της ιστορίας –της υποκειμενικής και της συλλογικής– και ορίζουν ενδόμυχα τους δεσμούς μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού χώρου. Οι δεσμοί αυτοί δέχονται σήμερα επιθέσεις και αλλοιώνονται, με αποτέλεσμα να ερημώνουν οι κοινότητες αναφορών και να στενεύουν οι νοηματικοί ορίζοντες των ατόμων μέσα στους θεσμούς. Σήμερα παρατηρούνται κοινωνικές μεταλλάξεις των εσωτερικών και εξωτερικών αναπαραστάσεων του πατρικού ρόλου, μια βαθιά κρίση της οικογένειας, των θεσμών, του πολιτισμού, της θρησκείας και απαξίωση των ιδεολογιών. Οι μεταλλάξεις αυτές σχετίζονται με παθολογίες των αναπαραστάσεων του Υπερεγώ οι οποίες στερούν τα άτομα από συγκρούσεις και απωθήσεις και ευνοούν ναρκισσιστικές-διαστροφικές επιθέσεις εναντίον των δεσμών νοήματος. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι πως στις επαναλήψεις μας εντός των ομάδων θέτουμε στη σκηνή ενός θεσμού, στις πρακτικές του, στοιχεία ανεπεξέργαστων πρώιμων και τραυματικών βιωμάτων για να τα επεξεργαστούμε και να τα κάνουμε ιστορικά.

Αυτοί οι προβληματισμοί αφορούν κάθε θεσμό που αυτοοργανώνεται: Πώς οι σκιές της κληρονομιάς αναβιώνουν στους δεσμούς και τους θεσμούς μας; Πώς αναλαμβάνουμε την ιστορία των προηγούμενων γενεών ενώ ιδιοποιούμαστε τα νέα στοιχεία της εμπειρίας μας στην υποκειμενική μας ιστορία; Πώς από τις επαναλήψεις μας κάνουμε ένα παρελθόν και πώς από το παρελθόν κάνουμε την ιστορία, την ατομική και του θεσμού όπου ανήκουμε;

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Elisabeth Kübler-Ross                                                                                                              Πλησιάζοντας τον θάνατο

Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, το Πλησιάζοντας τον θάνατο της Elisabeth Kübler-Ross κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ελληνικά. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες ψυχολογικές μελέτες του 20ού αιώνα, που επηρέασε βαθιά τους τομείς της ψυχικής υγείας και της έρευνας σχετικά με τον άνθρωπο.

Η Αμερικανοελβετίδα ψυχίατρος, όπως είναι πολύ γνωστό, εισήγαγε τη θεωρία για τα «πέντε στάδια του πένθους» που διατρέχει ο καταληκτικός ασθενής: άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή.

Μέσω συνεντεύξεων και συνομιλιών, η Kübler-Ross διερεύνησε πώς ο επικείμενος θάνατος επηρεάζει τον ασθενή, τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό που βρίσκεται κοντά του, καθώς και το οικογενειακό του περιβάλλον, και διαμόρφωσε τη θεωρία της, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στον χώρο της ψυχιατρικής και της ιατρικής γενικότερα. Ένα βιβλίο που επηρέασε και άλλαξε παγκοσμίως την αντιμετώπιση και πλαισίωση των καταληκτικών και ετοιμοθανάτων ασθενών.

Το βιβλίο, αν και επιστημονικό, λειτουργεί, όπως και η καλή λογοτεχνία, σε πολλά επίπεδα, (ψυχικά, νοητικά, αλλά και αφηγηματικά), διαβάζεται σαν συλλογή διηγημάτων, και, κυρίως, σε αλλάζει, σε κάνει διαφορετικό άνθρωπο. Διδακτικό και στοχαστικό δίχως να είναι αφηρημένο και ασαφές, συγκινητικό δίχως να είναι προσποιητό, ουσιαστικό δίχως να είναι δύσκολο... Το Πλησιάζοντας τον Θάνατο είναι πλησίασμα στην αξία και στην ουσία της ζωής, στο σήμερα και στο τώρα, αλλά και στην διάρκειά της.

Το βιβλίο ανήκει στην Ψυχαναλυτική σειρά του Ίκαρου, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης.

Άννα Ποταμιάνου, Επιμέλεια : Α. Αλεξανδρίδη                      Δονήσεις και δίοδοι, Καταμερισμοί και αναθέσεις

Δονήσεις και Δίοδοι, Καταμερισμοί και Αναθέσεις είναι το νέο βιβλίο της ψυχαναλύτριας Άννας Ποταμιάνου που σε δίγλωσση έκδοση, στα ελληνικά και στα γαλλικά, εγκαινιάζει τη σειρά της Ελληνικής Ψυχοσωματικής Εταιρείας στις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Το βιβλίο αρθρώνεται σε πέντε κεφάλαια που μελετούν την δημιουργία και την οργάνωση, αποδιοργάνωση, αναδιοργάνωση του ψυχοσωματικού ενιαίου μέσα από τη διπλή προσέγγιση της Ψυχανάλυσης και της Ψυχοσωματικής. Εάν η Ψυχανάλυση έχει ως αντικείμενό της την ψυχική πραγματικότητα και η Ψυχοσωματική την σύζευξη ψυχισμού/σώματος, τότε η συγγραφέας με τη συστηματική διερεύνηση του τι δονεί αυτές τις οντότητες, πώς καταμερίζονται οι διεγέρσεις, πώς κινητοποιούνται πράξεις, αναπαραστάσεις, φαντασιώσεις και σκέψεις μέσα από τη δημιουργία διόδων και πού οδηγούν σε μεταλλαγές του ψυχικού οργάνου, συμπληρώνει κάποια κενά γνώσεως στις δύο προσεγγίσεις. Κυρίως όμως, επικουρούμενη από κλινικά παραδείγματα προσφέρει έναν τρόπο να σκεφτόμαστε τα κενά, να τα αντέχομε και εάν μπορούμε, δημιουργικά να τα πληρώνουμε. Πρόκειται για επισκόπηση βασικών ερωτημάτων, για κατάθεση ενός έργου ζωής, αλλά και για μία υπόσχεση σχετικά με την δημιουργικότητα της ψυχαναλυτικής σκέψεως.

Λέον Κρεσλέρ, Επιμέλεια : Α. Αλεξανδρίδη          Η σύγχρονη ψυχοσωματική του βρέφους και του παιδιού

Σκοπός του συγγραφέα είναι, όπως ο ίδιος διατείνεται, η περιγραφή μιας ψυχοσωματικής κλινικής, προσιτής στην παιδιατρική –και ευρύτερα σε όσους εργάζονται με τα παιδιά σε όλους τους κλάδους– και παράλληλα αναγνωρισμένης στην ιδιαιτερότητά της από την ψυχιατρική και την ψυχολογία του παιδιού. Αυτό αποδεικνύεται χάρη στην παρακολούθηση και τη μελέτη πολλαπλών περιπτώσεων που αφορούν στην ψυχοσωματική προσέγγιση, στο πλαίσιο της εξέλιξής της και της δικής της πρωτοτυπίας.
Οι εννοιολογικές αντιλήψεις του, σε σύμπνοια με τις αναλυτικές κατευθύνσεις του Ινστιτούτου της Ψυχοσωματικής, οδήγησαν τον Kρεσλέρ να διευκρινίσει τις τρεις παράλληλες οδούς οι οποίες επιτρέπουν την κατανόηση της ψυχοσωματικής του παιδιού: τις συνθήκες του περιβάλλοντος, που ευθύνονται μέσω του τραυματικού ρόλου που διαδραματίζουν, τις ψυχοσυναισθηματικές δομές, που καθορίζουν τις ευάλωτες προσωπικότητες απέναντι στην ψυχοσωματική αποδιοργάνωση, και τους ψυχικούς μηχανισμούς σωματοποίησης, που συνίστανται στην κατάθλιψη (ενός ειδικού τύπου) αφενός, και στις εξάρσεις της διέγερσης αφετέρου. Οι αλλεπάλληλες εκδόσεις του βιβλίου επέφεραν κάθε φορά και κάποιες καινοτομίες. Η παρούσα έκδοση παρουσιάζει τις τελευταίες έρευνες του Kρεσλέρ, μέσω μιας μελέτης ως προς τις ρίζες της ψυχοσωματικής άμυνας και τις ενδεχόμενες ρήξεις της οργάνωσής της, από τις πρώιμες φάσεις της παιδικής ηλικίας.

Επιμέλεια: Γ. Τσιάντης, Α. Αλεξανδρίδης                        Προσχολική παιδοψυχιατρική  Ανάπτυξη

Ο πρώτος τόμος του συλλογικού έργου Προσχολική Παιδοψυχιατρική πραγματεύεται τη φυσιολογική ανάπτυξη. Ξεκινά από το βρέφος και ειδικά από τις πρώτες και τόσο θεμελιώδεις συνδέσεις που γίνονται ανάμεσα στο σώμα του και στον αναπτυσσόμενο ψυχισμό του. Συνεχίζεται με το άλλο θεμελιώδες ζεύγος, που οργανώνει τη σχέση του παιδιού με το είναι του και τον κόσμο, το ζεύγος μητέρας-παιδιού. Ο κύκλος αυτός κλείνει με τη μέθοδο της κλινικής παρατήρησης του βρέφους και τις εφαρμογές αυτής της μεθόδου στην κλινική πράξη. Ακολουθεί ο κύκλος σχετικά με την ανάπτυξη της γλώσσας και του λόγου. Ειδικότερα σχολιάζονται οι θεωρίες των J. Piaget και L.S. Vygotsky, καθώς και τα ζητήματα θεωρίας και έρευνας στη γλώσσα. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με την αναφορά στο παιδί προσχολικής ηλικίας, εξετάζοντας τη φυσιολογική πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη κατά την ηλικία της εισόδου στο δημοτικό και τις συνέπειες στο μαθησιακό και στον ψυχικό τομέα των αποκλίσεων. Αναπτύσσονται σε ξεχωριστό κεφάλαιο οι διαταραχές του λόγου σε αυτή την ηλικία, γιατί έχουν άμεσες επιπτώσεις στην ανάγνωση και στη γραφή. Τα κείμενα είναι γραμμένα από ειδικούς στα παραπάνω ζητήματα με τρόπο που τα καθιστά εύληπτα και χρήσιμα για τους επαγγελματίες που ασχολούνται με παιδιά προσχολικής ηλικίας, καθώς και για τους ευαισθητοποιημένους γονείς.

© 2020 by PMStudio Athens, photography by Alex Kat